Nieuwsbrief 6 (19 November 2002)


Het aanvragen van voorzieningen
Dit heb ik zover mogelijk uitgesteld. Nu is het toch aan de orde. Ik kan niet anders en bovendien: Waarom zou ik moeilijk doen als het makkelijk kan?

 Sinds kort ben ik in het bezit van een rollator. Hier ben ik erg blij mee omdat ik niet kan en mag lopen zonder krukken. Neem dan maar eens een kopje thee of een bord eten mee naar de kamer... Dat wordt wat moeilijk.

Ook ligt er nu een invalideparkeerkaart in mijn auto.
En er is een scootmobiel aangevraagd. Mijn oude scootmobiel is stuk. Eigenlijk grappig. Eerst schaamde ik me dood toen ik in dat ding reed en nu ben ik erg ongelukkig dat hij stuk is. En moet ik huilen dat hij het niet meer doet. Ik voel me nog meer gehandicapt zonder de scootmobiel. Sven heeft speciaal vrij genomen, mijn schoonmoeder is in ons huis geweest om te helpen. Dat kan natuurlijk niet eeuwig doorgaan en ik ben dolblij als mijn nieuwe racemobiel wordt afgeleverd.

 We hebben zelf een rolstoel gekocht. Altijd makkelijk, als je even weg gaat kun je deze inklappen en meenemen. Zo kan ik toch even "luchten" en mee naar bijv. het centrum. Ik kan gewoonweg niet meer uit mijn auto komen als ik in het centrum ben.

Dus al deze middelen kunnen het je makkelijker maken al is het voor mij wel een emotioneel gebeuren!
De thuiszorg raak ik eindelijk ook aan gewend. Deels heeft dit te maken met acceptatie. Het kan niet anders, en ik voel me op gemak bij deze thuiszorg. Dat is voor mij belangrijk, dat ik me niet op visite voel in mijn eigen huis.

Wat, waar en hoe?
Zelf kon ik soms "moelijk de weg vinden" in de weg van de bureaucratie. Daarom hier wat "routebeschrijvingen":

• Rollator: Aanvragen via het ziekenfonds met een briefje van de huisarts. Geen eigen bijdrage.
• Elleboogkrukken: Via het ziekenfonds, met een briefje van de huisarts. Geen eigen bijdrage.
• Thuiszorg: Dit werkt in elke gemeente denk ik anders? In ieder geval wordt er eerst een indicatie gesteld. Hoeveel zorg heb je nodig en wat voor zorg? In mijn geval is dat 2 keer per week, 3 uur zorg in de vorm van huishoudelijke taken. Eigen bijdrage! Afhankelijk van inkomen.
• Invalideparkeerkaart: Bij de gemeente, via het WVG (Wet voorzieningen gehandicapten). Er zijn persoons- en auto gerelateerde kaarten. Bij de persoonsgebonden kaart kan je ook als passagier met iemand anders mee. Bij de autogebonden kaart is deze gekoppeld aan het kenteken van je auto en kun je dus alleen met je eigen auto gebruik maken van deze kaart. Met de gehandicaptenkaart kun je onbeperkt op onbetaalde parkeerzones parkeren en uiteraard op de speciale gehandicaptenparkeerplaatsen.
• Scootmobiel: Bij de gemeente. WVG.
• Woningaanpassingen: Bij de gemeente. WVG.
• Tafeltje Dekje: Dit is ook overal ergens anders denk ik? Het is eigenlijk bedoeld voor 55+ maar voor mij wilden ze een uitzondering maken. De maaltijden kosten in mijn geval 3,50 €. Je kan maaltijden uit een boekje opzoeken. Ze hebben ook diverse dieten.
   

Bij de voorzieningen die je bij de gemeente aanvraagt moet je je door een enorme papiermassa heenworstelen. Het is aanbevolen om een specialist achter je te hebben staan.
De gemeente vraagt advies aan het GGD. (Gewestelijke gezondheids dienst)
De GGD-arts roept je op, als dit door hem bekeken is wordt je thuis bezocht door een ergotherapeute. Die bekijkt in de thuissituatie of en wat je precies nodig hebt.
In mijn geval is dit een scootmobiel en beugels bij het toilet en een douchezitje. Deze adviezen van de arts en de ergotherapeute van het GGD gaan naar de gemeente. Die beslissen uiteindelijk omdat die ook voor de financiering zorgen.

Wat staat er nog te gebeuren?
Sven en ik hebben nog wat plannen maar daar wil ik in deze nieuwsbrief nog niet over uitwijden... Houdt het toch spannend om deze website nog een keer te bezoeken? Ik wacht even tot dat ik wat meer weet. De volgende nieuwsbrief belooft een erg interessante te worden, met veel informatie.

Sterkte iedereen, Groetjes Marianne