Nieuwsbrief 5 (11 Oktober 2002)

Oost west, Thuis best

Dat is een ding wat zeker is, thuis voel je je toch altijd het lekkerst!

Echter gaat het niet goed, ik lig eigenlijk alleen maar op bed. Ik heb nog steeds spierspasmen over mijn hele lijf, maar heb wel veel geleerd in Heliomare. Het allerbelangrijkste maar ook het allermoeilijkste: Luisteren naar je eigen lichaam.

Ik kan nu:

• 4 keer per dag 12,5 minuut zitten,
• 3 keer per dag 10 minuten staan, waarvan 1 minuut op 2 benen en
• 2 keer per dag 25 meter lopen op krukken.
• Trap lopen mag ik niet.

Het bed staat nog steeds beneden en zal er voorlopig wel bijven staan. Mijn man heeft natuurlijk gewoon zijn werk dus ik heb wel veel hulp nodig. Het koken lukt niet in 10 minuten natuurlijk. Boodschappen en al die dagelijkse dingen is allemaal een probleem.
Ik merk nu ook dat het heel fustrerend is als je iets vergeet, of laat vallen... Het kost allemaal erg veel moeite en dan wil ik wel eens boos worden Heel menselijk lijkt me..

Natuurlijk ben ik ook nog wel koppig, en ga 's Avonds wel op mijn billen de trap op. Zo kan ik toch lekker in mijn eigen bedje slapen en douchen (ook wel zo frisjes). Bovendien verander je dan af en toe van omgeving.
Ik ben wel blij dat er een bed beneden staat, want overdag blijf ik dan gewoon beneden. De computer staat naast mijn bed, ik lees wat (Nicci French, erg spannende boeken!) en ik kan tv kijken en het is in de huiskamer toch wat gezelliger dan de hele dag op je slaapkamer te liggen.

Hulp vragen!
Dat heb ik gelukkig ook geleerd in Heliomare. Dus het is echt niet voor niks geweest. En zelfs zonder sorry zeggen, mensen die me kennen vinden dat waarschijnlijk een vermelding in de krant waard. (op de voorpagina!)
Als er iemand langs komt om de hond even op te halen vraag ik gelijk of ze even de prullenbak willen legen..... Dat is voor mij al een overwinning van jawelste!!

Vanaf volgende week komt er 2 keer in de week thuiszorg en ook wordt geregeld dat ik maaltijden krijg van tafeltje dekje. De boodschappen zal Sven zoveel mogelijk doen en anders vraag ik het een vriendin.

Wat nu?
Tja, dat is voor mij een vraag. Ik heb even tijd nodig om de dingen te vewerken. Het is natuurlijk niet gegaan zoals ik onbewust toch gehoopt had.....
Ben nu veel informatie aan het verzamelen via het internet en aan het mailen en bellen met lotgenoten.

Nu kan ik me nog niet bij de situatie zoals die nu is neerleggen maar de energie is een beetje op. Ik laat het allemaal maar een beetje over me heen komen. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte als er wat nieuws gebeurt in het leven van "manke nelis"...eh Marianne." Ik weiger om de moed te verliezen en gelukkig heb ik nu ook mijn positiviteit weer hervonden. Dat is heel belangrijk, want daarmee maak je het jezelf en je omgeving een stuk gemakklijker om mee om te gaan.

Het studeren lukt me niet meer (kan ik me niet op concentreren) maar dat vind ik ook wel veel gevraagd van mezelf. Ook als ik te veel moet regelen wordt het me allemaal een beetje te veel. Momenteel slaap ik veel en na zo'n schoonheidsslaapje voel ik me altijd weer een ander mens.

Graag wil ik nog even kwijt, dat ik een kanjer van een man heb, die me steunt door dik en dun. Daar ben ik enorm dankbaar voor! We groeien alleen maar meer naar elkaar toe en zijn met alle kleine dingen tevreden. Samen met onze beestenboel komen we er wel uit.