Nieuwsbrief 3 (2 Augustus 2002)

1e bezoek: revalidatiearts Heliomare
Wat te vroeg aangekomen en wachten op het eerste gesprek met de revalidatiearts. Eerst wat gespannen maar dat blijkt niet nodig. Een rustige, aardige man. Na gepraat over mijn klachten en wat simpele onderzoekjes komen er meteen al wat dingen boven water die ik nooit geweten heb. Bekken niet goed, onderste ruggewervels staan verkeerd en mijn ene been is korter. Dat geeft de mens moed. Zou er nu toch iets aan gedaan kunnen worden?

Heliomare van de buitenkant. Helemaal aan de rechterkant, bovenin was mijn kamer.
Veilig op een hoekje.
Het gebouw heeft wat weg van een ziekenhuis alleen is dan alles aangepast op gehandicapten en is de sfeer wat gemoedelijker. Het is ook een soort "veilige wereld" Iedereen heeft wat, wel allemaal wat anders maar je zit toch in hetzelfde schuitje.

Voorbereidingen voor thuis
Al wat opdrachten gekregen voor thuis: Een boek lezen: "Pijn de baas" geschreven door F. Winter, een hakje onder mijn schoen laten zetten. En niet zoals andere dokters zeggen doorgaan maar rustig aan. Als ik de ene keer 350 meter kan lopen en de andere keer 700 meter, dan is 350 meter de limit. Afbouwen en dan weer opbouwen.

Het verwachte komt altijd onverwachts!
Het verlossende telefoontje van Heliomare! Vandaag belde Heliomare dat ik opgenomen ga worden! Allerlei emoties gaan door me heen: blijdschap, verdriet, opgewonden, verbazing. Ik kan het niet eens meer beschrijven wat ik voel.

Werd langzamerhand radeloos van de pijn en ik ben zo blij dat ik nu in ieder geval serieus genomen ga worden! Mijn familie, vrienden e.d zijn ook heel blij voor me dat er nu eindelijk iets ondernomen gaat worden. Ik had me er nu op ingesteld dat het allemaal toch nog wel weer lang zou duren en dan opeens hoor je een paar dagen vantevoren dat je kan worden opgenomen.

Het worden dus nu allemaal dagen waarin ik praktische dingen zal moeten regelen. Zoals iedereen inlichten, wat moet ik meenemen e.d. Gelukkig is thuis alles goed geregeld, al mijn lieve beesten zijn in goeie handen, daar hoef ik me niet druk over te maken. Jeempie, wat vind ik dit spannend. Nu is het voor 't echie!!!

Wat ze in 1e instantie gaan doen?
Omdat alles opeens op korte termijn in gang wordt gezet heb ik over de telefoon globaal gehoord wat ze gaan doen.

De eerste 2 weken zal bestaan uit het zgn. P1 programma (pijnprogramma). Zo'n P1 programma zal bestaan uit onderzoeken, observatie e.d om aan het einde van die 2 weken een diagnose te kunnen stellen. Verschillende artsen onderzoeken mij en aan het eind komt dan een evaluatie. Uiteraard wordt dat dan besproken met mij. Aan de hand van die diagnose gaan ze dan vaststellen wat er verder moet gebeuren. Er wordt dan een advies gegeven, of je moet nog naar ziekenhuizen, specialisten, een orthopeed noem maar op. Vervolgens ga je 2 weken naar huis.

Na die 2 weken krijg je dan mogelijk het P2 programma en dat komt in het kort erop neer dat je leert omgaan met je beperkingen. Zo ver ga ik echter nog niet denken. Ik ben erg blij dat ik de eerste 2 weken alleen geobserveerd en nagekeken wordt. Ze kunnen natuurlijk niet aan de slag met je als ze het mogelijk nog erger gaan maken en er evt. nog iets anders aan gedaan kan worden. 

Bezig houden met herstel.
Uiteraard ga ik me volledig storten op mijn gezondheid. Dus het kan zijn dat het een tijdje zal duren voordat ik reactie geef op emails of voordat mijn website weer geupdate wordt. Reacties kun je altijd sturen naar mijn emailadres of in mijn gastenboek. (Voor tips, suggesties o.d., deze zijn zeer welkom zodat ik mijn website zo compleet mogelijk kan maken.)

Bedankt voor alle reacties tot nu toe. Echt geweldig want die steunen me en geven me het gevoel andere mensen te kunnen helpen al is het alleen maar door een stukje erkenning of herkenning.
Vergeet ook niet het "forum" waar je evt. vragen kan stellen aan andere rugpatienten om zo informatie met elkaar uit te wisselen. Samen staan we sterk!! Sterkte allemaal en ik hou jullie op de hoogte van wat er allemaal gaat gebeuren.
Groetjes Marianne.