Nieuwsbrief 29 (10 Januari 2007)

Het wordt weer eens tijd voor een nieuwe nieuwsbrief. Al heb ik voor mijn gevoel niet zo heel veel te vertellen. Ik heb dus een tijd terug een epiduroscopie gehad.

Vlak voor de verhuizing. (want ja, we zijn inmiddels verhuisd) zou ik nog een keer een epiduroscopie ondergaan.
Echter, dat heb ik afgezegd. Ik had er geen energie en kracht meer voor. Ik kon het niet meer aan om hoop te krijgen doordat het dan weer even beter gaat. Vervolgens dat het na 2 weken weer slechter gaat doordat het littekenweefsel weer net zo hard (of harder) aangroeit.

De arts vond het een goed besluit van mij. De technieken van de epiduroscopie worden steeds beter in verloop van de tijd. Ze kunnen dan steeds beter het littekenweefsel zien, en dus beter weghalen.
De eerste epiduroscopie heeft ook niet geholpen. De kans is groot dat de 2e epiduroscopie dus ook niet lukt. Het is ook wachten op nieuwe technieken om littekenweefsel weg te halen. (Bijvoorbeeld: laser, infrarood etc.)

Ik heb gewoon echt rust nodig. Even geen ziekenhuis, geen artsen, geen opnames.
Genieten van ons nieuwe huis en nieuwe omgeving.
We hebben namelijk nu een boerderij. Heerlijk gelijkvloers. Wat een verademing! Met wat dieren: kippen, hond, geitjes, katten, cavia's.

Maak gewoon nog gebruik van de scootmobiel. Zonder red ik me niet. Ga eigenlijk nooit weg samen met Sven, want het zitten in de auto is nog heel erg pijnlijk en lastig. Ook veroorzaakt het gauw spasmes. Vandaar dat ik eigenlijk nooit dit dorp uitkomt.

Uit eten, familiebezoek, theater, winkelen, visites en dat soort dingen zit er niet in.
Boodschappen op de scootmobiel red ik allemaal net aan.

De werkzaamheden in huis en met de dieren verdeel ik in heel veel stukjes.
Zo kom ik er ook wel!
Het blijft zo met mij, dat ik elke keer weer over mijn grenzen ga en het dan weer moet bekopen. Dat zal ik wel nooit leren..hihi. Maar ik weet ook niet of ik daar erg mijn best voor doe.

Lopen gaat de ene keer beter dan de andere keer. Meestal loop ik slecht en sowieso zijn het maar hele kleine stukjes die ik kan lopen. In huis red ik me gelukkig wel. Het is zoals het is, en we maken er het beste van. Dat lukt mij en mijn man gelukkig heel goed.We maken er gewoon een paradijsje in en om ons huis van. De tuin gaan we zoveel mogelijk aanpassen op de scootmobiel.
En ik verveel me gelukkig nooit!

Onze nieuwe buren hebben een ligbed waarop ik kan liggen als ik op bezoek ga. Dus dat is heel fijn! Zo kan ik toch even ergens heen!

Op tijd mijn rust nemen is belangrijk.
En "Carpe Diem" blijft mijn motto. Genieten van de kleine dingen!

Groetjes Marianne