Nieuwsbrief 27

Mijn ervaring met de epiduroscopie
We waren mooi op tijd in het ziekenhuis. Het is toch allemaal vreemd zo'n nieuw ziekenhuis. Werd naar mijn afdeling gebracht en daar beginnen de zenuwen mij toch parten te spelen. Logisch ook.

Ik wordt opgehaald en in de uitslaapkamer gelegd. Daar wordt ik klaargemaakt voor de operatie. Aangesloten aan allerlei slangen en monitoren. Naar de operatie kamer gereden en dan wordt ik echt nerveus. Voordat ik het weet krijg ik een soort narcose middel ingebracht en val ik in diepe slaap. Je ondergaat de behandeling wel onder plaatselijke verdoving maar het voelde aan als narcose. Ik heb er niks van gemerkt en was in diepe slaap.

Ze gaan dus met een camara via je stuitje je rug in. Daar gaan ze op een of andere manier dat littekenweefsel met minimale wond productie loswrikken of dergelijke. Ik wil nog precies weten hoe het in zijn werk is gegaan, maar dat hoor ik later.

Na de operatie wordt ik naar de uitslaapkamer gebracht. Ik word paniekerig en huilend wakker en krijg enorme hoofdpijn, wordt ik ziek. Heel erg zweterig, misselijk. Ik voel me vreselijk beroerd en die hoofdpijn wat verschrikkelijk. Ik ben bekend met migraine maar dit voelde nog veel erger.

De artsen zijn nog bij me geweest om alles uit te leggen, maar ik heb daar niks van gehoord. Kon ook de volgende dag moeilijk geloven dat ze bij me geweest waren..

Uiteindelijk ga ik naar mijn kamer waar Sven op me zit te wachten. Mijn grote liefde en mijn grote steun. Uiteindelijk had hij niet veel aan me en heb ik hem ook naar huis gestuurd. Ik wilde slapen en die verschrikkelijke hoofdpijn even niet voelen. Ik had me voorbereid op rugpijn maar dat viel nog wel mee eigenlijk.

De nacht was een hel. Heel veel hoofdpijn en nekpijn. Het werd steeds erger. En dan duurt de nacht lang zeg. De arts is nog wel gebeld omdat het steeds erger werd. Ze zijn dan bang voor een gaatje in het ruggenmerg. (lekken van ruggenmergvloeistof). Uiteindelijk ging het de volgende dag gelukkig beter. Er zal waarschijnlijk wel wat vloeistof hebben gelekt maar een gaatje gelukkig niet!

Ze hebben wat ze gedaan als volgt uitgelegd: 2 handen (als metafoor voor de ruggenmergholte) boven elkaar met ruimte ertussen, dat is de normale ruimte die de zenuw heeft.
Nu zaten de 2 handen echter helemaal op elkaar (er was dus geen ruimte meer) met de zenuw ertussen bekneld. De ruimte is dus weer groter gemaakt, zodat de zenuw die bekneld zat weer ruimte heeft. Gelukkig ging dat relatief simpel. Ze hadden gedacht dat mijn littekenweefsel (vooral door mijn discusprothese )vrij hard zou zijn. Dat viel gelukkig dus mee!

Het voelt nu al een stuk beter aan. Mijn rug doet wel meer pijn. (had ik voorheen niet, meer beenpijn) Maar dat is logisch omdat ze er toch weer in geweest zijn. Mijn been voelt een stuk beter aan, en ik kan al kleine stukjes prima lopen! Ik slik nog wel de nodige medicijnen, zonder medicijnen heb ik nog te veel pijn om te lopen.

Nu is het afwachten. Ik ben zoals men wel eens zegt, gematigd positief. Ik heb al meer teleurstellingen achter de rug, dus ik wacht het gewoon af. Voor nu ben ik blij en we zien wel hoe het loopt. Mijn belangrijkste vraag aan de arts zal zijn, hoe groot is de kans dat het weer dichtgroeit met littekenweefsel? Ik denk dat tijd dat zal moeten uitwijzen, maar ik zal de vraag zeker stellen.

 Nou ik ga verder met bijkomen en herstellen, want het is al met al toch een hele aanslag op je lichaam en geest. Het was zwaarder dan ik vantevoren had gedacht, maar tot nu toe zeker de moeite waard!