Nieuwsbrief 23 (24 Maart 2004)


10 Maart 2004
Na de thermolease heb ik veel napijn gehad maar het resultaat was dat ik weer prima kon lopen. Wel veel pijn in mijn rug en heel erg op de achtergrond in mijn armen. Dat heb ik echter een beetje genegeerd. Het belangrijkste was dat ik weer kon lopen!

Tot ik op een morgen opstond... Ik wilde tandenpoetsen maar kreeg mijn arm niet omhoog. Ook mijn andere arm bewoog niet... Alleen mijn handen kon ik een beetje bewegen. Mijn nek was ook helemaal niet bewegelijk.
Het valt niet mee om het dan thuis uit te houden, ondanks alle fantastische hulp van alle buren! Iedereen moest me als een kind voeren, en ik werd volledig afhankelijk van alle hulp. Uiteindelijk is mijn schoonmoeder gekomen om wat hulp te bieden. Het ging niet langer meer....

Om een lang verhaal kort te maken, ben ik uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis. Ik word nagekeken en krijg 's middags onderzoeken om te kijken of het signaal van mijn hersenen naar mijn armen gaan, om te kijken of er een zenuw beschadigd is.
Ze zetten wat plakkers op mijn hoofd en een bandje om mijn arm. Op dit bandje zetten ze dan stroom dat je voelt in de vorm van prikken en je hand gaat heen en weer. Op de afdeling krijg ik een lichte spasme-aanval naar mijn idee opgewekt door het onderzoek.

Ik wacht alles maar weer rustig af. Ik zou blij zijn als Sven bij me is.Even mijn emoties ontladen en een knuffeltje.....

Donderdag, 11 Maart 2004
Vandaag zijn er 2 mensen uit mijn zaal naar huis gegaan dus ik heb het rijk alleen op een 4-persoonskamer. Dat gaf op een of andere manier ruimte voor een flinke jankbui. Dat lucht op!
Vandaag doet gelukkig 1 arm het weer en voel me wat minder hulpeloos. Dat neemt niet weg dat ik wil weten wat er met me aan de hand is. Vanmorgen is de arts langs geweest. De test van de uitslag was gelukkig goed. Verder is er bloed geprikt. Fysio heeft wat dingen doorgenomen, maar die kan niet veel met me doen. De rest volgt....

Vrijdag, 12 Maart 2004
Ik word wakker met een lichte spasme-aanval. Mijn kaak blijft pijnlijk staan en ik kan niet duidelijk maken dat ze erop moeten drukken zodat mijn kaak weer op zijn plaats valt. Ik heb erge hoofdpijn en mijn nek staat nog steeds raar naar 1 kant. Om 8.30 worden er foto's van mijn nek gemaakt.

Vandaag komt de neuroloog en de revalidatiearts. Foto's van mijn nek zijn goed. Het blijkt toch de injectie te zijn die voor al deze ellende heeft gezorgd.

Vervolg...
Op Zaterdag ben ik weer uit het ziekenhuis gekomen. Wat een hectische, rare dagen waren dit.... Een afspraak gemaakt voor het N.O.N. spreekuur (neuroloog, orthopaed, neurochirurg). Dit was een belangrijk gesprek... Nou dat heb ik geweten. Om me niet verder te irriteren en nodeloze energie te verspillen hou ik het hierbij dat ze niet meer weten wat ze met me moeten en geen mogelijkheden voor me zien.(Althans, 2 van de 3 artsen zien wel mogelijkheden maar 1 niet, dus niet...

Later heb ik een andere arts gebeld.Hij zou proberen een afspraak te regelen in een ander ziekenhuis. Hier kunnen ze het littekenweefsel wegspoelen. Echter, 1 probleem...dit blijkt bij mij dus niet mogelijk te zijn. Dat spoelen gebeurt onder hoge druk en dat is gevaarlijk m.b.t. mijn discusprothese. Doordat daar een discusprothese zit, is het gevaar van lekkage op ruggenmergvocht te groot. Dit is harstikke gevaarlijk dus ze durfen het risico niet aan. Nu ga ik voor een andere optie die dat ziekenhuis bood namelijk nog een andere injectie onder mijn stuitje door naar het littekenweefsel. Ze kunnen zo vloeistoffen en medicijnen inspuiten wat hopelijk ook het littekenweefsel afbreekt. We gaan er weer voor. Als dit niet helpt, dan stop ik eens met het ziekenhuisgedoe. Ik ben er helemaal klaar mee.

Iedereen succes en sterkte in de ruggen-strijd!

Groeten van Marianne