 | ||||||
 | ||||||
Hoe ging de thermolaesie Weer een vervolg in mijn ruggensoap... Om 12.30 moest ik in het ziekenhuis zijn. Een buurman brengt me naar het ziekenhuis omdat Sven aan het werk is. Hij rijdt me in de rolstoel naar de balie, en daar word ik opgehaald door de verpleging. Spannend allemaal, ik durf er niet veel van te verwachten want dan is de teleurstelling weer zo groot. Ik kom op een zaal waar ik mijn kleren moet ruilen voor het charmante operatiejasje. Al gauw word ik met mijn bed door een aantal gangen gereden op weg naar de operatiekamer. Ik voel me op dat moment een beetje verloren en alleen, al die operaties komen weer naar boven... Op de operatiekamer word ik klaargemaakt voor de behandeling. Ik krijg een infuusdingetje in mijn hand en moet op mijn buik op de tafel gaan liggen. Een kussen onder mijn buik. Ik ben erg nerveus omdat ik bang ben dat het hetzelfde voelt als de discografie. Deze deed zo'n ontzettende pijn dat ik het uit mijn longen geschreeuwd heb... Ik heb helemaal klamme handjes en daarom krijg ik een rustgevend spulletje in dat infuuskraantje in mijn hand gespoten. Dat helpt, ik word gelijk zo duf als een konijn... Dan komt de arts die me gaat behandelen. Ook is er iemand bij die het rontgenapparaat bedient om te bekijken waar de naald straks zit... Heel fout, ik zag de naald vantevoren.. Daar word je niet blij van, zo'n lang ding....Er wordt een soort koude plakker op mijn rug geplakt en mijn rug wordt ook schoongemaakt. Dan komt de verdoving in mijn rug zodat ze met de naald in mijn rug kunnen. Op mijn aanwijzingen (hoe harder je gilt, hoe beter de naald op zijn plek zit) gaat de arts naar de zenuw toe. Als ik dan laat blijken dat ik pijn heb, kijkt de arts meteen op de rontgen waar hij met de naald zit. Hij heeft de opdracht gekregen om 1 zenuw te verdoven. Als ze er 2 zouden doen, dan weten ze nog niet waar hij probleem zit. Hij zit in een bepaalde zenuw, waardoor ik de zenuw in mijn linkerbeen voel maar niet op het punt waar ik hem altijd voel. Het is geen prettig gevoel, maar ook niet verschrikkelijk. Hij besluit om dan toch maar een andere zenuw te proberen. De naald gaat er weer opnieuw in en hij gaat de andere zenuw zoeken. Dat blijkt dus de goeie te zijn, ik kerm wat en knijp in een kussen en roep dat dit degene is die ik altijd voel. Voor hem zegt dat genoeg. Er schijnt stroom op de naald gezet te worden enz. Vervolgens ga ik weer naar een uitslaapkamer. Ze letten extra op me omdat ik gauw last heb van een te lage bloeddruk. Ik ben duf en praat met een dubbele tong, maar mag later toch naar de zaal. Daar wordt gezegd dat ik nog maar even moet slapen omdat ik een beetje raar praat. Ik suf nog wat na, en dan komt de arts kijken hoe het met me gaat. Hij vraagt wat ik normaal niet kan, wat lopen is. Ik heb geen pijn dus hij vraagt me om te gaan lopen. Dat is even schrikken, want ik voel mijn hele been niet meer en zak er dus finaal doorheen. Het been zwabbert alle kanten op en leidt een eigen leven. Dat wordt dus geen lopen. Even later komt de buurman me weer ophalen. Ik grap dat ik geen pijn meer heb maar dat ik mijn been nu helemaal niet meer voel. Ik probeer het nog een paar keer maar mijn been doet nog steeds wat hij zelf wil behalve staan. Als ik thuis ben komt dat gevoel na een tijdje wel weer terug, en daarmee ook de pijn. Dat maakt me eerlijk gezegd een beetje pessimistisch. Het doet nog veel meer pijn dan ik voorheen had! Ook de medicijnen helpen daar absoluut niet tegen. 's Avonds komt gelukkig mijn man, Sven thuis. Die kan me altijd erg goed relativeren en kalmeren. Ik ga maar naar bed maar slapen komt niet veel van. Ik weet niet hoe ik liggen moet en de pijn is niet te harden.... Zal dit wel goed gaan? Een paar dagen later Het gaat dus al snel heel veel beter. Als ik de volgende morgen opsta kan ik al gewoon weer lopen (kon ik al niet meer sinds November!). Ik merk wel dat ik heel erg rustig aan moet doen. Ik krijg hele erge spierpijn, stijve nek en stijve spieren in mijn rug. Logisch eigenlijk. Normaal gesproken heb ik nooit pijn in mijn rug (eigenlijk alleen maar in mijn been) maar die heb ik nu wel. Echter ik kan weer normaal lopen! Heerlijk! Mijn bil doet nog wel pijn maar het lijkt net alsof het niet meer kan uitstralen naar mijn been. Het voelt ook letterlijk zo dat het tegengehouden wordt. Als ik teveel doe dan word ik nog wel even gestraft en ik heb wel meer rugpijn maar voorlopig kan ik weer de hond uitlaten met de benenwagen! Het schijnt alleen maar beter te kunnen worden in 6 weken. Ik weet dat dit eigenlijk een paardemiddel is, want deze injectie raakt uitgewerkt. Je kan deze injecties niet onbeperkt geven want dan raken je organen beschadigd. Zelf heb ik het vermoeden dat ze nu gaan kijken hoe lang het duurt voordat die injectie is uitgewerkt etc. Daarna gaat er een permanente oplossing komen. Hoe dat gaat werken dat hoor ik allemaal nog wel. Voorlopig ben ik heel blij met het resultaat. De operatie in Duitsland is ook niet voor niks geweest anders had ik nu nog niet kunnen lopen. Het is nu puur het littekenweefsel wat op de zenuwen drukt, en die zenuw is nu uitgeschakeld. Ik weet dat er aan de rechterkant ook littekenweefsel zit dat voor problemen kan zorgen maar er kan dus wat aan gedaan worden. Mijn rug wordt nooit meer een "normale" maar als ik me maar een beetje kan redden hier in de stad dan ben ik al dik tevreden. Ik hou jullie op de hoogte | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | ||||||
 | | | | | | |
| | |
