Nieuwsbrief 20 (14 December 2003)

Het gaat mis....
Sinds een maand gaat het niet zo goed. Ik was eerst in de ontkenning en probeerde het te negeren. Misschien ben ik wel te gauw paniekerig na alles wat ik meegemaakt heb...
Helaas, nu is het dan zover dat ik het echt moet gaan toegeven aan mezelf, aan Sven aan de huisarts... Het gaat niet goed.

Het lesgeven en alle andere activiteiten moet ik stopzetten, het gaat niet meer. Mijn been gaat weer hele erge pijn doen en het is herkenbare pijn in de vorm van uitstraling tot in mijn voet. Ook mijn rug doet af en toe heel erg pijn maar dat been vind ik het ergste. Ik probeer normaal te blijven lopen want ik weet dat als je je been ontziet, de pijn erger kan worden en dat dat geen zin heeft. Maar ja, het gebeurt wel eens dat ik niet normaal meer kan lopen van de pijn. Ik dacht dat ik er nu echt vanaf was en nu gaat het weer de verkeerde kant op.

Ook die rare spasmes worden steeds heftiger. Ik val soms op de grond en lig daar alleen maar te stuiptrekken. Doodmoe word ik daar van. Het gaat in rap tempo slechter... Ik kan amper zonder stuiptrekken naar de supermarkt en de rondjes die ik kan lopen worden steeds kleiner.

De buitenwereld
De mensen in de buurt denken dat het nog steeds goed met me gaat op enkele na dan. Ik heb geen zin om het te vertellen, ze begrijpen dat toch niet omdat ze me nu nog wel zien lopen.
Pijn zie je niet (alhoewel Sven dat heel erg goed ziet, ook al probeer ik het soms te verbergen. Ik wil niet dat hij zich zorgen maakt). Gaat goed he, zeggen ze dan. Ze moesten eens weten. Ik krepeer van de pijn, kan niet meer op mijn ene zij liggen, en soms ook niet goed op mijn rug (vanwege de uitstralende pijn in mijn bil en been).

Ik wil niet al te negatief overkomen maar de waarheid is gewoon dat het achteruit gaat. Ik kan steeds minder, en wat ik doe, doet steeds meer pijn. Komt hier dan nooit een einde aan?

Spijt?
Nee, ik heb nog steeds geen spijt van mijn operatie in Duitsland. Ik kan wel weer lopen en ik ben toch een tijd ontzettend goed geweest waar ik ontzettend veel van heb genoten. Ik ben ook nog niet terug bij helemaal af (de kleine rondjes loop ik nog goed).

We zien wel hoe het allemaal gaat lopen nu. Ik besef nog steeds maar al te goed dat een mens geen robot is waar je een schroefje in draait en klaar...

En nu?
Er zijn alweer rontgenfoto's gemaakt om te kijken of de discusprothese niet verschoven is. Zelf denk ik niet dat dat het geval is. Ik denk ook niet dat ik weer een hernia heb, maar er drukt wel iets op de zenuw. Littekenweefsel misschien? Ik weet het niet.

De spasmes heb ik al helemaal geen idee waar die vandaan komen. Ze komen zo onverwacht en zo snel en heftig dat ik me er niet zo goed meer op voor kan bereiden. Het wordt ook link, als je net aan het autorijden bent, of op straat loopt.

Ik bereid me voor op veel ziekenhuisbezoeken. Kan er nog niet zo goed mee omgaan nu als eerst. Zelf had ik nooit verwacht dat het helemaal goed zou komen, maar dat het weer zover zou komen.... komt als een domper...maar ik heb bewezen dat ik het kan, dus dat komt wel weer goed. Ik heb en hou moed. Af en toe een traantje wegpinken maar dan gauw weer verder vechten en afleiding zoeken in de vorm van lezen, computeren etc. En de zegeningen die ik heb tellen, en dat zijn er vele!