Nieuwsbrief 19 (31 Oktober 2003)

Op veler verzoek is hier toch een nieuwe nieuwsbrief. Ik had zelf het idee dat ik niet zoveel meer te melden had maar veel mensen willen toch weten hoe het nu gaat 5 maanden na de discusprothese-operatie.

Wij zijn voor het eerst sinds jaaaren op vakantie geweest. Heerlijk! Andere dingen zien, andere dingen ruiken, horen voelen. Kortom een andere omgeving helemaal in je opnemen. We zijn met de camper op vakantie gegaan omdat ik nog niet langer dan 10 minuten kan zitten....en tja, dan kom je dus niet ver. Als ik langer zit dan krijg ik nog heel veel pijn (in de onderrug en uitstraling naar mijn linkerbeen) en kan daarna niet (goed) meer lopen, en de spasmes laten zich dan ook sneller zien.

De vakantie was fantastisch, we hebben heerlijk gelopen door de natuur. De prachtigste plekjes stonden we. Als je wakker wordt, over zee uitkijken of 's Morgens lekker met de hond door het bos wandelen!

Een camper is dus ideaal. Sven rijdt, en ik lig boven in de camper op bed. Helaas kregen we na een paar dagen een klapband. We kregen toen een huurauto, maar ja dat is dus niet zo handig door het onvermogen om langer dan 10 minuten te kunnen zitten. Elke 10 minuten moet ik eruit om te kunnen lopen (Heerlijk, ik kan weer lopen!) Dat was niet zo'n succes met de huurauto. Een aanrader voor elke rugpatient. Als het even kan, probeer dan met een camper op vakantie te gaan
 

Ik denk zelf dat het zitten niet zal verbeteren maar goed we zien wel. Stilstaan is ook een probleem. Dat noemen ze statische houdingen en zijn dus meestal moeilijk voor een rugpatient. De spasmes komen als ik teveel gedaan heb. Dus als ik boodschappen gedaan heb (Tillen en bukken doe ik overigens niet. Daar ben ik heel makkelijk in geworden: gewoon aan iemand anders vragen) Dan moet ik niet daarna nog eens wat gaan doen. Dan moet ik eerst weer gaan liggen. Doe ik dat niet dan gaat het dus mis in de vorm van veel uitstraling naar mijn been, pijn in de rug en spasmes.

Ik geef nu 1 keer in de week computerles aan ouderen, waar ik echt een hele week van moet bijkomen. Ik wil zo graag weer wat doen!
's Middags moet ik nog echt op bed gaan liggen, anders krijg ik dezelfde pijn als ik hierboven beschreven heb. Medicijnen (diclofenac) gebruik ik als de pijn te erg wordt, of preventief als ik weet dat iets zwaar gaat worden. Al met al, alles dus met beleid en rustig aan met rustperiodes tussendoor inbouwen anders word ik resoluut afgestraft!

Uit eten, naar het theater, naar school, naar vrienden of familie is daardoor allemaal nog erg lastig. Na een theatervoorstelling moest Sven me echt de auto intillen. En vrienden/familie woont te ver weg. Ik vind bezoek ook heel vermoeiend, je doet je dan ook beter voor dan je bent. Met als gevolg dat het dan nog meer energie kost. Ook al neem ik me voor dat niet te doen vind ik het nog heel zwaar. Het moeilijke met bezoek vind ik ook dat je niet kan bepalen wanneer ze weg "moeten". Als je zelf ergens heen gaat, kun je weg wanneer je wilt. Ik heb er ook geen zin in om elke keer een week van bezoek te moeten bijkomen. Ik rij met mijn autootje zo ongeveer "om de kerk" heen. Ik merk ook als ik veel gedaan heb, dat ik dan wel een tijd moet bijkomen voordat ik weer de oude ben.

Al met al ben ik wel heel tevreden hoe het gaat, al heb ik zeker nog mijn beperkingen maar eerlijk gezegd had ik dat ook verwacht. Ik ben zo bang dat door wat ik nu vertel in mijn nieuwsbrief dat men mij een zeur vindt maar dat bedoel ik niet zo. Het is gewoon zo, dat ik mensen een reeel beeld wil geven van hoe het met mij gaat. Ik denk dat ik nu in mijn handjes mag knijpen als het zo blijft als het nu is.(zeker als je leest hoe het eerst met mij was, kruipen over de grond etc.)

Groetjes Marianne

P.s sterkte iedereen, ik weet dat veel lezers van mijn website dat zeker kunnen gebruiken!!!

P.s Ik krijg binnenkort draadloos internet, dat betekent dat ik met mijn laptop op de bank of op bed kan liggen. Zo kan ik makkelijker deze site up to date houden, en misschien wat chatten!:-)