Nieuwsbrief 17 (23 Juli 2003)

Weer een nieuwe nieuwsbrief. Zes weken na de operatie moest je foto's laten maken, die heb ik dus laten maken hier in Nederland. De uitslag is goed, De röntgenfoto's tonen een ongewijzigde stand van de prothese, daarop is dus niets aan te merken!

Inmiddels ben ik toch met therapie begonnen, anders lukt het nooit goed om die specifieke rugspieren te trainen. Geweldig om spierpijn te hebben omdat je wat gedaan hebt! Op therapie doe ik voornamelijk oefeningen m.b.v. fitness-apparaten. Deze therapie volg ik bij een revalidatie instituut zodat ik zeker weet dat ik de goede begeleiding krijg. Met handtekening van de chirurg die me geopereerd heeft, kan ik daar en jaar terecht via het ziekenfonds.(Een verwijsformulier met handtekening van de huisarts is dus niet genoeg)

Ik merk wel dat ik nog heeeeel voorzichtig moet zijn. Ik raak nog gauw overbelast en krijg dan meer pijn. Laatst was het nog echt paniek omdat ik een soort bekneld iets voelde in mijn rug en pijn naar mijn been toe. Ook kreeg ik voor 't eerst weer spasmes...en dat was niet fijn....

Maar ik merk als ik dan rust neem, (Ik ben nu even een week gestopt met therapie. De therapeut raadde mij aan om in die tijd weer diclofenac te slikken; 3 keer per dag tegen ontstekingen, en toch mijn korset om te doen) en rustiger aan doe dat het dan weer bijtrekt.

Ondanks mijn voornemen voorzichtig te doen, doe je toch gauw teveel. Soms kook ik over van energie, ik wil zoveel dingen doen. Ik liep opslot zoveel met de hond, dat de hond zijn voetzolen helemaal kapot waren..Nu loop ik niet meer zoveel als in het begin, ik vraag soms teveel van mijn lichaam. Ik heb nog aardig wat restklachten maar dat gaat wel over, bukken, zitten en staan is lastig maar dat moet ook getraind worden. Ik heb goede hoop! Ben zelfs alweer een beetje begonnen met mijn thuisstudie. Weer een beetje leren, voel ik mee weer wat nuttiger.

Men moet mij constant remmen...Het lijkt wel of ik de tijd wil inhalen...Stom natuurlijk, ik moet genieten dat het zo goed gaat nu, en investeren in de toekomst. Als ik het nu goed aanpak dan heb ik daar straks profijt van. Ja, theoretisch weet ik het allemaal wel hoor!

Als ik dan zo'n terugval heb gehad ben ik wel weer voorzichtig en kijk ik weer even uit. Dan schrik je weer even... Raar he, dat het zo werkt bij een mens...Of is het alleen bij de mens Marianne?

Ik wist dat de 1e 6 weken de discusprothese nog kon verschuiven en toen ben ik voorzichtig geweest...en nu de 6 weken om zijn lijkt het een beetje of "de stoppen doorslaan". Ook mocht mijn corset na 6 weken af, dat bleek ook niet zo'n goed idee. Ik denk dat je alles individueel, per mens moet bekijken. Ook kom ik van "ver", heb zolang niet bewogen dat mijn lichaam: mijn zenuwen en spieren daar nog aan moet wennen.

Iedereen heel veel succes, sterkte en beterschap. Ik hoop dat mijn positieve verhaal mag bijdragen aan de hoop van andere mensen dat het nog allemaal goed kan komen!!