Nieuwsbrief 15 (30 Mei 2003)

Zenuwachtig
Vanmorgen moest ik bloed laten prikken op een zgn. Prikpunt.Dat vind ik op zich helemaal niet erg maar nu is het begonnen. Het is nu voor 't echie! Sven moet ook nog thuiskomen. Ik weet zeker dat als hij thuis komt ik heel hard moet janken.

Het begint nu wel heel dichtbij te komen. Nog een paar dagen......help!

Woensdag
Op naar Duitsland met de camper. Sven rijden, en ik achterin liggen.Nog 10 uur rijden en dan zijn we er....

Donderdag
Toch een lange zware dag geworden.
Meer onderzoeken en langer wachten als we hadden gedacht.
Gelukkig kan mijn corset van de hernia operatie nog gebruikt worden dus dat scheelt weer een bezoekje aan de gipskamer.

Allerlei onderzoeken worden gedaan: hartfilmpje, div. Bloedonderzoeken en een longtest. Dan meten ze je longinhoud. Daarvoor moest ik heel hard in een soort buisje blazen. Het kwam erop neer dat de arts en sven het hardst bliezen om voor te doen hoe het moest.

Mij lukte dat niet goed, de uitslag was niet goed. Dus toen moesten er ook nog foto's van mijn longen worden gemaakt.
Daarna nog naar de arts geweest die me gaat opereren.

Al met al een lange, vermoeiende, pijnlijke dag.
' s avonds moest ik een klisma nemen. Het woord lijkt van climax afkomstig te zijn maar het is alles behalve dat.
Een klisma is ervoor om je darminhoud te legen.
Ik zal jullie de details besparen maar het was een heel geklungel om dat samen met sven te doen.
Alle schaamte is overboord tegenwoordig.

nu wachten op wat komen gaat. Ik word vrijdag als eerste geopereerd dus niet veel tijd om zenuwachtig te worden.

(Hoe de operatie in zijn werk gaat
& meer informatie over de discusprothese kun je hier lezen)

Vrijdag
De operatiedag, spannend!
Bij binnenkomst moet ik de operatiekleren aandoen bestaande uit drukverbandkousen (tegen trombose), een soort onderbroek, sokjes en een badjas.
Ik word op de uitslaapkamer gelegd en krijg daar allerlei prikken, infuus etc.

Er is toch nog iemand voor mij die geopereerd moet worden dus ik moet wat langer wachten dan gepland. Ze geven me een soort kalmerend middeltje. Dat werkt meteen want mijn zenuwachtige gegiechel houdt meteen op.
Een tijdje later halen ze me op en wordt ik naar de operatiekamer gereden. Daar wensen ze me weltrusten. Er gaat spul in het infuus, je wordt dizzy en al snel ben je dan onder narcose.

Als ik wakker wordt (de operatie heeft 2,5 uur geduurd) snap ik even niet waar ik ben maar al gauw dringt het tot me door dat ik dus geopereerd ben. Ik heb onwijs veel pijn en voel me helemaal niet lekker. Heel duizelig en zweterig.

De chirurg wil me toch graag zien lopen. Ze helpen me op het randje van het bed. Dat gaat dus mis, weer een veel te lage bloeddruk net als de vorige keer. Daardoor val ik steeds flauw als ik rechtop ga zitten, staan of lopen.
Hiervoor krijg ik weer allerlei middeltjes maar het schiet niet erg op. Ze houden me daarom erg lang op de uitslaapkamer. Uiteindelijk rijden ze me met het bed toch naar de kamer. Daar zit sven al een hele tijd te wachten. Ik ben nog te veel van de wereld om alles te zien.

Later in de avond komt sven weer terug en voel me wat beter. Hij blijft niet zo heel lang want ik wil alleen maar slapen. Ik krijg nog diverse medicijnen tegen de pijn en de lage bloeddruk. Het plassen moet ik op een po in het bed doen anders val ik flauw. Ook een kunst op zich overigens!

Zaterdag
Heb voor mijn gevoel best goed geslapen en daar knap je aardig van op. 's morgens wil ik toch proberen om naar het toilet te gaan. Dat gaat dus weer fout en val flauw.
Dan krijg ik weer een infuus met vocht. Door het vocht wordt het narcosemiddel sneller afgevoerd en wordt de bloeddruk als het goed is beter. Ook moet ik nog veel drinken. Ik kan nog niet voelen of het beter is met mijn rug omdat ik dus nog niet uit bed kan.

Hoe verder de dag vordert hoe beter ik me voel. Mocht ook wat soep eten wat heerlijk was. 's avonds soep en wat rijst om je darmen langzaam te laten wennen. Ik werd via mijn buik geopereerd en je darmen zijn als het ware opzij gelegd dus die hebben ook heel wat te verduren gekregen.

Achteraf nu gezien gaat het herstel van de operatie toch wel weer snel. Ik kan nu zelf kleine stukjes naar het toilet lopen (zonder uitstraling naar mijn been!) mijn rug doet nog een beetje pijn maar lang niet meer zo erg als voorheen. Het enige wat nu nog pijn doet is die buikwond. Logisch natuurlijk. Vandaag hebben ze ook de drain die bloed op ving uit mijn buik gehaald. Het gaat allemaal de goede kant op!

Zondag
Werd lekker uitgerust wakker en durfde zelfs op mijn zij te liggen. Ik vind het allemaal nog een beetje eng maar langzaam gaat het beter.
's morgens werd mijn infuus eruit gehaald en kreeg ik voor 't eerst wat vaster voedsel in de vorm van een soort beschuitjes.

Kom nu ook voor het eerst kleine stukjes mijn kamer uit om te lopen. Alleen mijn buik doet daarbij nog pijn. Als ik lig heb ik soms nog wel wat uitstraling naar mijn been en pijn in de rug maar dat is te verdragen.

Maandag
Ik word vroeg wakker en krijg dan mijn ontbijt: een cracker en een bolletje samen met een grote pot thee. De verpleging zegt dat ik er maar even over na moet denken of ik vandaag al niet naar huis wil. Dat komt onverwacht, ik zie wel.

Sven komt al vroeg naar me toe want ik krijg een aantal onderzoeken.Eerst een rontgenfoto om te kijken hoe de discusprothese zit. Vervolgens een echo van mijn buik om te kijken of er niks beschadigd is. Ze gaan ook gelijk over mijn benen met dat apparaat om te checken of ik geen trombose heb. Dan een kort gesprekje met de dokter en wat hem betreft kan ik naar huis.

Dan komt het snel op gang, sven gaat de spullen pakken. Ik krijg nog allerlei informatie en om 12.00 zitten we dan in de camper. Althans sven rijdt en ik lig op bed. Ik ben ontzettend blij dat ik liggend naar huis kan. Zittend had ik het niet volgehouden. Na een minuut zitten, staan of lopen gaat die buikwond vreselijke pijn doen. Alsof ze zonder verdoving met ontzettend veel dunne naalden door mijn buik heengaan.

Sven trapt hem aardig op zijn staart en we zijn vrij vlot in nederland (8 uur rijden van munchen naar nederland is erg vlotjes) In nederland tanken we en als sven de camper wil starten doet hij het niet meer. Net op dat moment belt ook mijn broer en dan begint het janken, dat ook niet meer ophoudt. Gelukkig krijgen we voorrang bij de a.n.w.b en zijn we toch weer snel op weg.

De laatste 2 uur van onze reis naar huis wordt ik vreselijk ziek. Ik meende al wel een worstje te kunnen eten...... Dat viel dus niet zo goed. Thuis aangekomen (heerlijk!) veel thee gedronken en gelukkig trekt het gauw weg.
No place like home! Your home is your castle! Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens!

De dagen thuis
De huisarts komt op bezoek. Ik krijg andere medicijnen waar ik niet zo dizzy van wordt. Ik dacht dat mijn bloeddruk weer te laag werd, maar dat lag dus aan de medicijnen. Mijn bloeddruk was perfect.

Ik kan dus nu al rustig een rondje met de hond lopen. Fantastisch he!Wel moet elke beweging heel beheerst anders stik ik van de pijn. De uitstraling in mijn been is niet verdwenen maar veel beter draagbaar. Ik hoop dat het in de toekomst weg zal gaan maar ik wacht rustig af. Voorlopig kan ik weer lopen en daar dank ik god op mijn blote knieen voor!

Is ook gek trouwens, ik heb soms een heel warm been, of warme voet. Net alsof je in de zon verbrand bent. Het zou me niet verbazen dat als je je voet in het water doet dat het dan gaat sissen. Zo'n gevoel. Dat schijnt er dus ook bij te kunnen horen. Tijdens het lopen draag ik dus een gipskorset wat wel steun geeft. De wond op mijn buik is zo'n 8 cm lang en loopt van een cm of 2 onder mijn navel naar beneden. Het ziet er netjes uit.

De eerste 6 weken moet ik rustig aan doen. Dan kan de prothese nog verschuiven. Niet bukken, tillen e.d.(hoe zou ik dat in godsnaam moeten doen?)
Wel zoveel mogelijk lopen.(jippie!)

Verder denk ik dat ik het maar zoveel mogelijk naar eigen inzicht ga doen. Met therapie heb ik niet al te beste ervaringen. Wil op den duur dan een beetje gaan fietsen en naar "kneuzenzwemmen".
Voorlopig is het al heel wat dat ik weer kan lopen en daar geniet ik met volle teugen van. Nooit meer vanzelfsprekend!
So far, so good!

P.s Zoals jullie wel zullen begrijpen zit ik niet veel meer achter de computer (dat lukt nog niet) dus het beantwoorden van emails zal langer duren dan normaal.
 

6 Juni 2003
Het gaat fantastisch met me. Het is nu vandaag precies 2 weken na de operatie en ik heb gewoon al vandaag 5 Km (ja, je leest het goed!) 5 Km gelopen!!! (eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik wel medicijnen (diclofenac) tegen de pijn nog slik) Ik moest huilen van blijdschap toen ik thuis kwam. Het voelt goed. Geen spasme aanvallen meer, geen gestotter! het gaat echt goed met me!

We hebben laatst zelfs al 2 fietsen gekocht. Nu mag ik nog niet fietsen maar ik ben positief gestemd voor de toekomst! Dan ga ik lekker met mijn man fietsen!

Ik heb nog wel wat restklachten zoals: Prikkelende tenen, warm been of voet, uitstraling naar been toe, rugpijn.Ook lukt het zitten en stilstaan nog niet goed.

Maar als het zo blijft dan ben ik de koning te rijk. Die restklachten gaan misschien vanzelf wel weg, en zo niet dan maakt het me nog niet uit. Ik kan gewoon weer lopen! Wat is het leven zo toch mooi. Genieten, genieten, genieten!