Nieuwsbrief 12 (29 Maart 2003)

Carpe Diem

De 12e nieuwsbrief alweer... en ik moet helaas melden dat het achteruit gaat..

Het is weer zover dat ik alleen maar naar buiten ga in mijn scootmobiel. Lopen is te gevaarlijk geworden. Of ik stort zomaar ter aarde, of ik krijg  een aanval. (spasme over mijn hele lichaam) Fijn als je in de winkel staat. Die mensen schrikken zich allemaal te pletter. In huis lukt het lopen gelukkig nog wel goed. Het zijn gewoon kleine stukjes die ik nog kan lopen.

Ik wilde niet toegeven aan mijn scootmobiel, ik wilde mijn spieren blijven trainen door te blijven lopen maar als het keer op keer niet goed gaat en je valt... Tja, dan moet je keuzes gaan maken.

Helemaal nu het mooier weer wordt is het fustrerend dat je niet veel kan doen. Toch gaan helpen met het tuinhuisje (eerst wat medicijnen genomen om de pijn te onderdrukken) en dan schilderen. Op zo'n hoogte dat ik niet hoef te bukken en alleen maar stil hoef te staan. Tja, nu ik het zo intik, ik weet het......vragen om problemen. Veel pijn en aanval op de koop toe. Maar niet meer doen.

Ik slik dus helaas ook weer medicijnen (Diclofenac) anders is de pijn niet meer uit te houden. Nog even geduld hebben tot de zomer, tot ik weer naar Duitsland ga voor een kunsttussenwervelschijf (discusprothese)

De les is dus voor mij elke keer weer:

Pluk de dag, mijn levensmotto. Als het goed gaat genieten, en als het minder goed gaat, het beste er van maken!

Groetjes Marianne